Salak Phet and Salak Kok: Koh Chang's East-Coast Fishing Villages and Mangrove Bay
Salak Phet and Salak Kok: Koh Chang's East-Coast Fishing Villages and Mangrove Bay
Most visitors to Koh Chang never leave the west coast, and the west coast gives them no reason to feel they are missing anything: a string of beaches, sunset bars and resorts running from White Sand down to Bang Bao. But Koh Chang has another side, and it works to a completely different clock. On the east and southeast coasts, facing the sunrise and sheltered by the island's own mountain spine, sit the island's old fishing villages — places that were here long before the first beach bungalow, and that still earn their living from the sea rather than from the people who come to look at it. Two of them make the best slow day out in the whole of Trat province. Salak Phet, in its wide sheltered bay in the southeast, is the island's great working harbour village, with a long pier, a small white lighthouse and a fleet of blue fishing boats. Salak Kok, smaller and quieter on the east coast, is a village of stilt houses tucked into a mangrove bay, famous for its red boardwalk through the mangroves and for doing tourism on its own community terms.
This guide covers both villages properly: what each one is, what you actually do there, how the fishing life you are looking at really works, and how to put the two together into one east-coast day. One piece of geography to fix before anything else, because Trat place names confuse almost everyone at first: both Salak Phet and Salak Kok are ON Koh Chang island. They are not on the Trat mainland, and they are not separate islands. You reach them after the ferry, by driving the long way around the island's northern end and down its quiet eastern side — and that drive, through orchards and rubber groves with almost no traffic, is part of the experience rather than a chore before it.
Two Villages, One Quiet Coast
The east coast of Koh Chang is what the west coast was thirty years ago, and in places what it never was at all. There are no big beaches on this side — the shoreline is mostly mangrove, rocky coves and the muddy, sheltered water of bays that face away from the open sea — so the resort trade never arrived in force. What arrived instead, generations ago, were fishing families. The bays here are natural harbours: deep, calm and protected from the southwest monsoon by the island itself. A boat can sit safely at anchor in Ao Salak Phet or Ao Salak Kok through weather that would empty every west-coast anchorage, and the channels between Koh Chang and the smaller islands to the south and east are rich fishing ground for squid, mackerel, crab and shrimp.
That history shapes everything you see. The villages are built the way fishing villages have always been built in the Gulf of Thailand: houses on stilts over the water's edge, so the boat can come almost to the kitchen door; piers pushing out over the tidal flats to water deep enough at any tide; nets drying, traps stacked, and the day's work timed entirely by the tide table and the night's catch. Tourism exists here — Salak Phet has seafood restaurants that people cross the island specifically to eat at, and Salak Kok's community runs one of the best-known small ecotourism projects in Trat — but it fits around the fishing, not the other way round. Come with that expectation and these villages will reward you. Come expecting a smaller version of White Sand Beach and you will miss the point entirely.
Salak Phet: The Island's Working Harbour
Salak Phet occupies the shore of Ao Salak Phet, the largest natural bay on Koh Chang's southeast coast, and it feels like a small harbour town that happens to have an island attached. This is one of the oldest settlements on Koh Chang, the administrative and fishing heart of the island's southern half, and for a long time its main connection to the mainland world. The bay is big, almost enclosed, ringed by forested hills, with the smaller islands of the archipelago visible out beyond its mouth. On a still morning the water is glass, the hills are doubled in it, and the only movement is boats slipping out through the channel and birds working the flats at the bay's edge.
The centrepiece, and the natural aim of any visit, is the long concrete pier that walks you out into the bay. It runs from the village waterfront far out over the tidal shallows to water where the fleet moors, and at its end stands the village's small white lighthouse, built in a Thai style that makes it look more like a miniature temple tower than a navigation light. Walk the pier slowly. On both sides, moored in rows, are the working boats of the village: big blue wooden trawlers with tall rigging, smaller longtail and inshore boats, everything painted, patched and maintained by the families who own it. There is no performed authenticity here and no ticket booth. It is simply a harbour going about its day, and visitors are welcome to share the pier with the motorbikes, the ice trucks and the men mending nets along its edge.
Back on shore, give the village itself its due. Wat Salak Phet, the village temple, is worth a respectful visit — dress modestly, as at any Thai temple — and the lanes behind the waterfront show you the unvarnished domestic side of island life: houses on stilts, small shops, a school, shrines, and cats asleep on warm concrete. Then eat. Salak Phet is one of the best seafood stops in Trat province, with restaurants built out over the water on the bay's edge serving the fleet's catch — crab, squid, prawns and fish, cooked in the eastern Thai style, which leans sour, herbal and properly spicy. Prices, while not immune to the village's growing reputation, remain the prices of a working harbour rather than a resort strip, and lunch here with the boats in front of you is reason enough on its own to cross the island.
Salak Phet is also a practical place. Its pier area is the jumping-off point for boat trips to the small islands south of Koh Chang and for the kayaking, snorkelling and diving excursions that use the sheltered southern waters, and the bay is a favourite safe anchorage for yachts working their way down the coast. If you are travelling slowly, note that the village and its bay reward an overnight far more than a one-hour stop: dusk on the pier, dinner over the water, and dawn with the fleet going out is the full version of Salak Phet, and there are small places to stay in and around the village for exactly that purpose.
Salak Kok: Stilt Houses in a Mangrove Bay
North of Salak Phet, up the east-coast road, the bay of Ao Salak Kok cuts deep into the island, and at its head, where a river meets the sea through thick mangrove forest, sits Salak Kok. Seen from above, the geography explains the village at a glance: a broad, shallow, mangrove-lined bay, tidal flats shining at low water, forested hills holding it on both sides, and along one shore a line of stilt houses following the water's edge. This is one of the oldest fishing communities on Koh Chang, small enough that everybody knows everybody, and built entirely in negotiation with the tide. At high water the bay is a sheet of green-glass sea under the houses. At low water it drains to channels and flats, the boats sit in the mud at angles, and the mangrove roots stand exposed like the stilts of the houses themselves.
What Salak Kok is best known for beyond the island is its mangrove forest and the community that looks after it. The village maintains a boardwalk into the mangroves — famous for its red bridge — that puts you inside the forest at canopy and root level: red and black mangroves with their arching prop roots, fiddler crabs in their thousands on the mud below, mudskippers, birds, and the dense, quiet, green half-light that mangrove forest makes even at midday. Mangroves are not scenery here; they are the village's nursery, storm wall and livelihood, the place where the young fish and crabs the fleet depends on are raised. Salak Kok's community understood that early, replanted and protected the forest, and built its small tourism around explaining it — guided walks, traditional rowing boats and kayaks on the bay and the river channel, and homestay-style hospitality. Book activities through the village's community group when you arrive, and understand that schedules follow tides and weather, not a timetable printed in a brochure.
The pleasures of Salak Kok are deliberately small-scale. Paddle or be rowed out into the bay in the cool of the morning, when the water is still and the light comes across the hills. Walk the boardwalk and learn to tell the mangrove species apart. Eat simply and well in the village. Watch the tide do its twice-daily renovation of the whole landscape, emptying and filling the bay like a slow breath. Photographers should plan for the golden hours at either end of the day and for low tide, when the flats, roots and beached boats make their strongest pictures. There is no nightlife, no beach scene and nothing to buy except a good meal and an honest tour — which, for the travellers who find their way here, is precisely the recommendation.
Putting the East-Coast Day Together
Salak Kok and Salak Phet sit on the same eastern road, and together with the other east-side stops they make a natural single day — the east-coast day that this blog recommends to every Koh Chang visitor who has a day beyond the beaches. The road itself dictates the shape of it. From the ferry piers at Ao Sapparot and Dan Mai, the east-coast road runs south past the national park headquarters and Than Mayom waterfall, then through orchard country — durian, rambutan and rubber — to Salak Kok, and on around the island's southeastern shoulder to Salak Phet. There is no shortcut across the middle: Koh Chang's spine is steep, forested national park with no through road, so every east-coast trip is an out-and-back along the same beautiful road. Allow the best part of an hour to Salak Phet from the piers, more with stops, and take the bends seriously on a rented motorbike, especially after rain.
A good order of the day runs like this. Start early for Salak Kok, while the morning is cool: the boardwalk and a kayak or rowing boat on the bay before the heat builds. Come back down the road late morning to Salak Phet, walk the pier to the lighthouse while the light is still kind, visit the temple, and sit down to a long seafood lunch over the water. The afternoon can hold Than Mayom waterfall on the way back north — the two great Koh Chang falls are covered in their own post on this blog — or simply a slower return, stopping at the roadside fruit and coffee stalls that serve the orchard country you are driving through. Finish, if your timing allows, anywhere on the east road in the last hour of light, when the hills go gold and the bays go still. It is consistently the day that west-coast visitors tell us surprised them most.
Practical Notes: Getting There, Seasons and Respect
Getting there and around. Both villages are reached by road on Koh Chang itself; there is no passenger ferry direct to the east coast from the mainland in normal service. From the Koh Chang ferry piers, white songthaews concentrate on the west-coast road and serve the east side thinly and irregularly, so most visitors use a rented motorbike or car, or hire a songthaew privately for the day — hiring privately, and agreeing the full route and waiting time in advance, is the comfortable option for a two-village day. Fuel up before you leave the west side or the piers; do not count on finding fuel exactly where you need it on the quiet coast. Mobile signal is generally workable in the villages and patchy on the road between them.
When to come. The east coast is visitable all year, and its sheltered bays stay calmer than the west coast in rough weather, but the broad seasons still apply. The cool, drier months from about November to February give the easiest riding, the clearest views across the bays and the most comfortable boardwalk walking. The hot season from March to May is fine for early starts and long lunches. In the green season, roughly May to October, Trat's famous rain arrives in force: the mangroves are at their greenest and the villages at their quietest, but boat and kayak activities pause in heavy weather, boardwalk wood is slippery, and the east road demands care. Whatever the month, mornings are the best time in both villages — for light, for cool, and for watching the fleet work.
Respect and small print. These are working villages first and destinations second, and a little conduct goes a long way: ask before photographing people at work or inside their boat space, dress modestly at the temple and around the villages, and keep to the boardwalk in the mangrove forest rather than walking on the roots and mud, which damages the nursery the whole bay depends on. Carry cash — small restaurants, community tours and boat trips here are a cash economy — and carry your rubbish out. Fees and arrangements for the Salak Kok community activities are set by the community group and can change; confirm the current position when you arrive rather than relying on any figure printed in any guide, this one included. Do that, and the east coast will show you the island behind the postcards: harbours, mangroves, temples and tide tables, running on time that is older than tourism and entirely unbothered by it.
— ภาษาไทย —
สลักเพชรและสลักคอก: หมู่บ้านประมงฝั่งตะวันออกของเกาะช้างและอ่าวป่าชายเลน
ผู้มาเยือนเกาะช้างส่วนใหญ่ไม่เคยออกจากชายฝั่งตะวันตกเลย และชายฝั่งตะวันตกก็ไม่ได้ทำให้พวกเขารู้สึกว่ากำลังพลาดอะไรไป เพราะมีทั้งหาดเรียงราย บาร์ชมพระอาทิตย์ตก และรีสอร์ตทอดยาวจากหาดทรายขาวลงไปถึงบางเบ้า แต่เกาะช้างยังมีอีกด้านหนึ่ง และมันเดินไปตามจังหวะเวลาที่ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง บนชายฝั่งตะวันออกและตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งหันหน้าเข้าหาพระอาทิตย์ขึ้นและมีสันเขาของเกาะเองคอยกำบัง คือหมู่บ้านประมงเก่าแก่ของเกาะ สถานที่ที่อยู่มาก่อนกระท่อมริมหาดหลังแรกนานนัก และยังคงหาเลี้ยงชีพจากทะเล มากกว่าจากผู้คนที่มาเฝ้ามองทะเล สองหมู่บ้านในจำนวนนั้นประกอบกันเป็นวันเที่ยวช้า ๆ ที่ดีที่สุดในจังหวัดตราด สลักเพชร ซึ่งอยู่ในอ่าวกว้างที่มีที่กำบังทางตะวันออกเฉียงใต้ คือหมู่บ้านท่าเรือประมงที่ทำงานจริงของเกาะ มีท่าเรือยาว ประภาคารสีขาวหลังเล็ก และกองเรือประมงสีน้ำเงิน ส่วนสลักคอก ซึ่งเล็กกว่าและเงียบกว่าบนชายฝั่งตะวันออก คือหมู่บ้านบ้านยกพื้นสูงที่ซ่อนตัวอยู่ในอ่าวป่าชายเลน มีชื่อเสียงจากทางเดินไม้สีแดงผ่านป่าชายเลน และจากการทำท่องเที่ยวตามเงื่อนไขของชุมชนเอง
คู่มือนี้จะพาคุณรู้จักทั้งสองหมู่บ้านอย่างละเอียด ทั้งว่าแต่ละแห่งคืออะไร คุณจะทำอะไรได้จริงที่นั่น วิถีประมงที่คุณกำลังมองอยู่นั้นทำงานอย่างไร และจะจับคู่ทั้งสองแห่งให้เป็นวันเที่ยวฝั่งตะวันออกหนึ่งวันได้อย่างไร มีภูมิศาสตร์เรื่องหนึ่งที่ต้องปักหมุดให้ชัดก่อนเรื่องอื่น เพราะชื่อสถานที่ในตราดทำให้เกือบทุกคนสับสนในตอนแรก นั่นคือ ทั้งสลักเพชรและสลักคอกอยู่บนเกาะช้าง ไม่ได้อยู่บนแผ่นดินใหญ่ของตราด และไม่ได้เป็นเกาะแยกต่างหาก คุณไปถึงที่นั่นได้หลังจากนั่งเรือเฟอร์รี่มาแล้ว โดยขับรถอ้อมปลายด้านเหนือของเกาะลงมาตามฝั่งตะวันออกอันเงียบสงบ และการขับรถผ่านสวนผลไม้และสวนยางที่แทบไม่มีรถวิ่งนั้น ก็เป็นส่วนหนึ่งของประสบการณ์ ไม่ใช่ภาระก่อนถึงประสบการณ์
สองหมู่บ้าน หนึ่งชายฝั่งอันเงียบสงบ
ชายฝั่งตะวันออกของเกาะช้างคือสิ่งที่ชายฝั่งตะวันตกเคยเป็นเมื่อสามสิบปีก่อน และในบางจุดคือสิ่งที่มันไม่เคยเป็นเลย ชายฝั่งด้านนี้ไม่มีหาดใหญ่ แนวชายฝั่งส่วนใหญ่เป็นป่าชายเลน อ่าวหิน และน้ำตื้นอันมีที่กำบังของอ่าวที่หันหน้าหนีจากทะเลเปิด ธุรกิจรีสอร์ตจึงไม่เคยเข้ามาอย่างเต็มรูปแบบ สิ่งที่เข้ามาแทนเมื่อหลายชั่วอายุคนก่อนคือครอบครัวชาวประมง อ่าวแถบนี้เป็นท่าเรือธรรมชาติ น้ำลึก สงบ และได้รับการปกป้องจากลมมรสุมตะวันตกเฉียงใต้โดยตัวเกาะเอง เรือสามารถจอดทอดสมอได้อย่างปลอดภัยในอ่าวสลักเพชรหรืออ่าวสลักคอก ตลอดช่วงอากาศที่ทำให้ที่จอดเรือฝั่งตะวันตกทั้งหมดต้องว่างเปล่า และร่องน้ำระหว่างเกาะช้างกับเกาะเล็ก ๆ ทางใต้และตะวันออกเป็นแหล่งประมงที่อุดมสมบูรณ์ ทั้งหมึก ปลาทู ปู และกุ้ง
ประวัติศาสตร์นั้นหล่อหลอมทุกสิ่งที่คุณเห็น หมู่บ้านถูกสร้างขึ้นในแบบที่หมู่บ้านประมงในอ่าวไทยสร้างกันมาเสมอ คือบ้านยกพื้นสูงเหนือขอบน้ำ เพื่อให้เรือเข้ามาเกือบถึงประตูครัว ท่าเรือที่ยื่นออกไปเหนือหาดเลนสู่น้ำที่ลึกพอในทุกช่วงน้ำขึ้นน้ำลง อวนที่ตากอยู่ กับดักที่กองซ้อนกัน และงานของแต่ละวันที่ถูกกำหนดจังหวะโดยตารางน้ำขึ้นน้ำลงและผลจับในคืนที่ผ่านมา การท่องเที่ยวมีอยู่ที่นี่ สลักเพชรมีร้านอาหารทะเลที่ผู้คนข้ามเกาะมาเพื่อกินโดยเฉพาะ และชุมชนสลักคอกดำเนินโครงการท่องเที่ยวเชิงนิเวศขนาดเล็กที่รู้จักกันดีที่สุดโครงการหนึ่งในตราด แต่มันจัดวางรอบวิถีประมง ไม่ใช่ในทางกลับกัน จงมาด้วยความคาดหวังแบบนั้น แล้วหมู่บ้านเหล่านี้จะตอบแทนคุณอย่างคุ้มค่า จงมาโดยคาดหวังหาดทรายขาวในฉบับย่อส่วน แล้วคุณจะพลาดประเด็นไปทั้งหมด
สลักเพชร: ท่าเรือที่ทำงานจริงของเกาะ
สลักเพชรตั้งอยู่บนชายฝั่งของอ่าวสลักเพชร อ่าวธรรมชาติที่ใหญ่ที่สุดบนชายฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะช้าง และให้ความรู้สึกเหมือนเมืองท่าเรือเล็ก ๆ ที่มีเกาะพ่วงอยู่ด้วย ที่นี่คือหนึ่งในชุมชนที่เก่าแก่ที่สุดบนเกาะช้าง เป็นหัวใจด้านการปกครองและประมงของครึ่งใต้ของเกาะ และเป็นเวลานานที่มันคือการเชื่อมต่อหลักของเกาะกับโลกแผ่นดินใหญ่ อ่าวมีขนาดใหญ่ เกือบถูกโอบล้อม ล้อมรอบด้วยเนินเขาที่ปกคลุมด้วยป่า โดยมีเกาะเล็ก ๆ ในหมู่เกาะมองเห็นได้เลยปากอ่าวออกไป ในเช้าที่อากาศนิ่ง น้ำจะเรียบเหมือนกระจก เนินเขาสะท้อนซ้ำอยู่ในน้ำ และการเคลื่อนไหวเพียงอย่างเดียวคือเรือที่แล่นออกไปตามร่องน้ำ และนกที่หากินอยู่ตามหาดเลนที่ขอบอ่าว
จุดศูนย์กลาง และเป้าหมายตามธรรมชาติของการมาเยือนทุกครั้ง คือท่าเรือคอนกรีตยาวที่พาคุณเดินออกไปในอ่าว มันทอดจากริมน้ำของหมู่บ้านออกไปไกลเหนือหาดตื้นตามน้ำขึ้นน้ำลง สู่น้ำบริเวณที่กองเรือจอดอยู่ และที่ปลายท่าเรือคือประภาคารสีขาวหลังเล็กของหมู่บ้าน ซึ่งสร้างในแบบไทยที่ทำให้มันดูเหมือนหอวัดจำลองมากกว่าจะเป็นไฟนำร่อง จงเดินบนท่าเรืออย่างช้า ๆ ทั้งสองข้าง จอดเรียงรายกัน คือเรือทำงานของหมู่บ้าน เรืออวนลากไม้สีน้ำเงินลำใหญ่พร้อมเสากระโดงสูง เรือหางยาวและเรือชายฝั่งขนาดเล็กกว่า ทุกอย่างถูกทาสี ปะซ่อม และดูแลโดยครอบครัวที่เป็นเจ้าของมัน ที่นี่ไม่มีความเป็นของแท้ที่จัดแสดง และไม่มีตู้ขายตั๋ว มันเป็นเพียงท่าเรือที่ดำเนินวันของมันไป และผู้มาเยือนได้รับเชิญให้ใช้ท่าเรือร่วมกับรถจักรยานยนต์ รถน้ำแข็ง และชายที่กำลังซ่อมอวนอยู่ตามขอบท่า
เมื่อกลับขึ้นฝั่ง จงให้เวลากับตัวหมู่บ้านเอง วัดสลักเพชร วัดของหมู่บ้าน คุ้มค่าแก่การแวะชมด้วยความเคารพ จงแต่งกายสุภาพเหมือนที่วัดไทยทุกแห่ง และตรอกซอยด้านหลังริมน้ำจะแสดงให้คุณเห็นด้านชีวิตประจำวันอันไม่ปรุงแต่งของชีวิตบนเกาะ ทั้งบ้านยกพื้น ร้านค้าเล็ก ๆ โรงเรียน ศาลเจ้า และแมวที่นอนหลับบนคอนกรีตอุ่น ๆ จากนั้นจงกินข้าว สลักเพชรเป็นหนึ่งในจุดแวะกินอาหารทะเลที่ดีที่สุดในจังหวัดตราด มีร้านอาหารที่สร้างยื่นออกไปเหนือน้ำที่ขอบอ่าว เสิร์ฟผลจับของกองเรือ ทั้งปู หมึก กุ้ง และปลา ปรุงในแบบไทยตะวันออก ซึ่งเอนไปทางเปรี้ยว สมุนไพร และเผ็ดอย่างจริงจัง ราคา แม้จะไม่พ้นจากชื่อเสียงที่กำลังเติบโตของหมู่บ้าน ก็ยังคงเป็นราคาของท่าเรือทำงาน มากกว่าจะเป็นแถบรีสอร์ต และการกินอาหารกลางวันที่นี่โดยมีเรืออยู่ตรงหน้า ก็เป็นเหตุผลที่เพียงพอในตัวเองสำหรับการข้ามเกาะมา
สลักเพชรยังเป็นสถานที่ที่ใช้งานได้จริงอีกด้วย บริเวณท่าเรือของมันเป็นจุดเริ่มต้นสำหรับทริปเรือไปยังเกาะเล็ก ๆ ทางใต้ของเกาะช้าง และสำหรับกิจกรรมพายเรือคายัค ดำน้ำตื้น และดำน้ำลึกที่ใช้ประโยชน์จากน้ำอันมีที่กำบังทางใต้ และอ่าวแห่งนี้เป็นที่จอดเรือโปรดที่ปลอดภัยสำหรับเรือยอชต์ที่แล่นเลียบชายฝั่งลงมา หากคุณเดินทางอย่างช้า ๆ โปรดทราบว่าหมู่บ้านและอ่าวของมันตอบแทนการพักค้างคืนมากกว่าการแวะหนึ่งชั่วโมงอย่างเทียบกันไม่ได้ พลบค่ำบนท่าเรือ อาหารค่ำเหนือน้ำ และรุ่งอรุณพร้อมกับกองเรือที่ออกทะเล คือสลักเพชรฉบับสมบูรณ์ และมีที่พักเล็ก ๆ ในและรอบหมู่บ้านสำหรับวัตถุประสงค์นั้นโดยเฉพาะ
สลักคอก: บ้านยกพื้นในอ่าวป่าชายเลน
ทางเหนือของสลักเพชร ขึ้นไปตามถนนฝั่งตะวันออก อ่าวสลักคอกตัดลึกเข้าไปในตัวเกาะ และที่หัวอ่าว ซึ่งแม่น้ำสายหนึ่งบรรจบกับทะเลผ่านป่าชายเลนหนาทึบ คือที่ตั้งของสลักคอก เมื่อมองจากด้านบน ภูมิศาสตร์อธิบายหมู่บ้านได้ในพริบตา นั่นคืออ่าวกว้าง ตื้น เรียงรายด้วยป่าชายเลน หาดเลนที่ส่องแสงในยามน้ำลง เนินเขาที่ปกคลุมด้วยป่าโอบมันไว้ทั้งสองด้าน และตามแนวชายฝั่งหนึ่งคือบ้านยกพื้นสูงที่เรียงรายตามขอบน้ำ นี่คือหนึ่งในชุมชนประมงที่เก่าแก่ที่สุดบนเกาะช้าง เล็กพอที่ทุกคนรู้จักกันทุกคน และถูกสร้างขึ้นทั้งหมดในการต่อรองกับน้ำขึ้นน้ำลง ในยามน้ำขึ้น อ่าวจะเป็นแผ่นน้ำสีเขียวเหมือนกระจกอยู่ใต้ตัวบ้าน ในยามน้ำลง มันจะระบายเหลือเพียงร่องน้ำและหาดเลน เรือจะนั่งเอียงอยู่บนโคลน และรากของป่าชายเลนจะยืนเปลือยเปล่าเหมือนเสาของบ้านเหล่านั้นเอง
สิ่งที่สลักคอกเป็นที่รู้จักมากที่สุดนอกเกาะคือป่าชายเลนของมันและชุมชนที่ดูแลมัน หมู่บ้านดูแลทางเดินไม้เข้าไปในป่าชายเลน ซึ่งมีชื่อเสียงจากสะพานสีแดงของมัน ที่จะพาคุณเข้าไปอยู่ภายในป่าทั้งที่ระดับเรือนยอดและระดับราก ทั้งโกงกางใบเล็กและโกงกางใบใหญ่พร้อมรากค้ำยันที่โค้งงอ ปูก้ามดาบเป็นพัน ๆ ตัวบนโคลนด้านล่าง ปลาตีน นก และแสงครึ่ง ๆ อันหนาแน่นและเงียบสงบที่ป่าชายเลนสร้างขึ้นแม้ในยามเที่ยงวัน ป่าชายเลนไม่ใช่ทิวทัศน์ที่นี่ มันคือแหล่งอนุบาล พายุกันชน และวิถีชีวิตของหมู่บ้าน เป็นสถานที่ที่ลูกปลาและลูกปูที่กองเรือพึ่งพิงได้รับการเลี้ยงดู ชุมชนสลักคอกเข้าใจเรื่องนั้นแต่เนิ่น ๆ ได้ปลูกป่าทดแทนและปกป้องผืนป่า และสร้างการท่องเที่ยวเล็ก ๆ ของตนรอบการอธิบายเรื่องนั้น ทั้งการเดินชมพร้อมผู้นำทาง เรือพายแบบดั้งเดิม และเรือคายัคในอ่าวและร่องน้ำของแม่น้ำ และการต้อนรับในแบบโฮมสเตย์ จงจองกิจกรรมผ่านกลุ่มชุมชนของหมู่บ้านเมื่อคุณไปถึง และจงเข้าใจว่าตารางเวลาจะเป็นไปตามน้ำขึ้นน้ำลงและสภาพอากาศ ไม่ใช่ตารางเวลาที่พิมพ์ไว้ในแผ่นพับ
ความสุขของสลักคอกมีขนาดเล็กอย่างจงใจ จงพายเรือหรือนั่งเรือที่เขาพายให้ออกไปในอ่าวในความเย็นของยามเช้า เมื่อน้ำยังนิ่งและแสงกำลังข้ามเนินเขามา จงเดินบนทางเดินไม้และเรียนรู้ที่จะแยกชนิดของป่าชายเลนออกจากกัน จงกินอาหารอย่างเรียบง่ายและอร่อยในหมู่บ้าน จงเฝ้าดูน้ำขึ้นน้ำลงทำการปรับปรุงภูมิทัศน์ทั้งหมดวันละสองครั้งของมัน ทำให้อ่าวว่างเปล่าและเติมเต็มเหมือนลมหายใจที่ช้า ช่างภาพควรวางแผนสำหรับชั่วโมงทองที่ปลายทั้งสองด้านของวัน และสำหรับช่วงน้ำลง เมื่อหาดเลน รากไม้ และเรือที่เกยตื้นสร้างภาพที่แข็งแรงที่สุดของพวกมัน ที่นี่ไม่มีชีวิตกลางคืน ไม่มีฉากชายหาด และไม่มีอะไรให้ซื้อ นอกจากอาหารดี ๆ สักมื้อและทัวร์ที่ซื่อสัตย์ ซึ่งสำหรับนักเดินทางที่หาทางมาถึงที่นี่ นั่นคือคำแนะนำโดยตัวมันเองอย่างแท้จริง
จัดวันเที่ยวฝั่งตะวันออกเข้าด้วยกัน
สลักคอกและสลักเพชรอยู่บนถนนฝั่งตะวันออกสายเดียวกัน และเมื่อรวมกับจุดแวะอื่น ๆ ทางฝั่งตะวันออก พวกมันประกอบกันเป็นวันเดียวที่เป็นธรรมชาติ คือวันฝั่งตะวันออกที่บล็อกนี้แนะนำแก่ผู้มาเยือนเกาะช้างทุกคนที่มีวันว่างนอกเหนือจากชายหาด ตัวถนนเองกำหนดรูปร่างของมัน จากท่าเรือเฟอร์รี่ที่อ่าวสับปะรดและด่านใหม่ ถนนฝั่งตะวันออกวิ่งลงใต้ผ่านที่ทำการอุทยานแห่งชาติและน้ำตกธารมะยม จากนั้นผ่านพื้นที่สวนผลไม้ ทั้งทุเรียน เงาะ และยางพารา ไปยังสลักคอก และต่อไปรอบหัวไหล่ด้านตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะไปยังสลักเพชร ไม่มีทางลัดข้ามตรงกลาง เพราะสันหลังของเกาะช้างเป็นอุทยานแห่งชาติที่ชันและปกคลุมด้วยป่าโดยไม่มีถนนตัดผ่าน ดังนั้นทุกทริปฝั่งตะวันออกจึงเป็นการไปและกลับตามถนนสายสวยสายเดิม จงเผื่อเวลาไว้เกือบหนึ่งชั่วโมงไปถึงสลักเพชรจากท่าเรือ หรือมากกว่านั้นหากแวะระหว่างทาง และจงจริงจังกับทางโค้งบนรถจักรยานยนต์เช่า โดยเฉพาะหลังฝนตก
ลำดับที่ดีของวันเป็นแบบนี้ จงเริ่มแต่เช้าเพื่อสลักคอก ในขณะที่เช้ายังเย็น ทั้งทางเดินไม้และเรือคายัคหรือเรือพายในอ่าวก่อนที่ความร้อนจะก่อตัว จงกลับลงมาตามถนนในช่วงสายมายังสลักเพชร เดินบนท่าเรือไปถึงประภาคารในขณะที่แสงยังสวย แวะวัด และนั่งกินอาหารทะเลมื้อกลางวันอย่างยาวนานเหนือน้ำ ช่วงบ่ายสามารถใส่น้ำตกธารมะยมระหว่างทางกลับขึ้นเหนือ ซึ่งน้ำตกใหญ่ทั้งสองแห่งของเกาะช้างมีบทความของตัวเองในบล็อกนี้ หรือเพียงแค่กลับอย่างช้าลง แวะแผงผลไม้และกาแฟริมถนนที่ให้บริการพื้นที่สวนที่คุณกำลังขับผ่าน จงจบวัน หากจังหวะของคุณเอื้ออำนวย ณ ที่ใดที่หนึ่งบนถนนฝั่งตะวันออกในชั่วโมงสุดท้ายของแสง เมื่อเนินเขาเปลี่ยนเป็นสีทองและอ่าวต่าง ๆ นิ่งสงบ มันคือวันที่ผู้มาเยือนฝั่งตะวันตกบอกเราอย่างสม่ำเสมอว่าทำให้พวกเขาประหลาดใจมากที่สุด
บันทึกเชิงปฏิบัติ: การเดินทาง ฤดูกาล และความเคารพ
การเดินทางและการสัญจร ทั้งสองหมู่บ้านไปถึงได้โดยถนนบนเกาะช้างเอง ไม่มีเรือเฟอร์รี่ผู้โดยสารตรงไปยังชายฝั่งตะวันออกจากแผ่นดินใหญ่ในบริการปกติ จากท่าเรือเฟอร์รี่เกาะช้าง รถสองแถวสีขาวมุ่งเน้นถนนฝั่งตะวันตกและให้บริการฝั่งตะวันออกอย่างบางเบาและไม่สม่ำเสมอ ผู้มาเยือนส่วนใหญ่จึงใช้รถจักรยานยนต์หรือรถยนต์เช่า หรือเหมารถสองแถวเป็นการส่วนตัวสำหรับวันนั้น การเหมาเป็นการส่วนตัว และตกลงเส้นทางทั้งหมดและเวลาในการรอไว้ล่วงหน้า เป็นทางเลือกที่สะดวกสบายสำหรับวันเที่ยวสองหมู่บ้าน จงเติมน้ำมันก่อนออกจากฝั่งตะวันตกหรือท่าเรือ อย่าคาดหวังว่าจะหาน้ำมันได้ตรงจุดที่คุณต้องการบนชายฝั่งอันเงียบสงบ สัญญาณโทรศัพท์มือถือโดยทั่วไปใช้งานได้ในหมู่บ้าน และติด ๆ ดับ ๆ บนถนนระหว่างหมู่บ้านทั้งสอง
ควรมาช่วงไหน ชายฝั่งตะวันออกเที่ยวได้ตลอดทั้งปี และอ่าวที่มีที่กำบังของมันยังสงบกว่าชายฝั่งตะวันตกในยามอากาศแปรปรวน แต่ฤดูกาลกว้าง ๆ ก็ยังคงใช้ได้ เดือนที่เย็นและแห้งกว่าตั้งแต่ประมาณเดือนพฤศจิกายนถึงกุมภาพันธ์ ให้การขี่รถที่ง่ายที่สุด ทิวทัศน์ข้ามอ่าวที่ใสที่สุด และการเดินบนทางเดินไม้ที่สบายที่สุด ฤดูร้อนตั้งแต่เดือนมีนาคมถึงพฤษภาคมเหมาะกับการเริ่มแต่เช้าและอาหารกลางวันที่ยาวนาน ในฤดูฝน ราวเดือนพฤษภาคมถึงตุลาคม ฝนอันมีชื่อเสียงของตราดจะมาถึงอย่างเต็มรูปแบบ ป่าชายเลนจะเขียวที่สุดและหมู่บ้านจะเงียบที่สุด แต่กิจกรรมทางเรือและคายัคจะหยุดในยามอากาศหนัก ไม้ของทางเดินจะลื่น และถนนฝั่งตะวันออกต้องใช้ความระมัดระวัง ไม่ว่าจะเดือนไหน เช้าคือช่วงเวลาที่ดีที่สุดในทั้งสองหมู่บ้าน ทั้งสำหรับแสง สำหรับความเย็น และสำหรับการเฝ้าดูกองเรือทำงาน
ความเคารพและรายละเอียดเล็ก ๆ ที่นี่คือหมู่บ้านที่ทำงานจริงก่อน และเป็นจุดหมายปลายทางเป็นอันดับสอง และพฤติกรรมเพียงเล็กน้อยก็ไปได้ไกล จงขออนุญาตก่อนถ่ายภาพผู้คนที่กำลังทำงานหรือภายในพื้นที่เรือของพวกเขา แต่งกายสุภาพที่วัดและรอบ ๆ หมู่บ้าน และจงอยู่บนทางเดินไม้ในป่าชายเลน แทนที่จะเดินลงไปบนรากและโคลน ซึ่งทำลายแหล่งอนุบาลที่ทั้งอ่าวพึ่งพิงอยู่ จงพกเงินสด เพราะร้านอาหารเล็ก ๆ ทัวร์ชุมชน และทริปเรือที่นี่เป็นเศรษฐกิจเงินสด และจงนำขยะของคุณกลับออกไป ค่าธรรมเนียมและการจัดการสำหรับกิจกรรมชุมชนของสลักคอกกำหนดโดยกลุ่มชุมชนและสามารถเปลี่ยนแปลงได้ จงยืนยันสถานะปัจจุบันเมื่อคุณไปถึง แทนที่จะพึ่งพาตัวเลขใด ๆ ที่พิมพ์ไว้ในคู่มือใด ๆ รวมถึงคู่มือนี้ด้วย จงทำเช่นนั้น แล้วชายฝั่งตะวันออกจะแสดงให้คุณเห็นเกาะที่อยู่เบื้องหลังโปสการ์ด ทั้งท่าเรือ ป่าชายเลน วัด และตารางน้ำขึ้นน้ำลง ที่ดำเนินไปตามเวลาที่เก่าแก่กว่าการท่องเที่ยว และไม่ถูกรบกวนจากมันเลยแม้แต่น้อย
About the Authors
Scott and Jay Riefler run a small family condo business in Patong, Phuket, and write about living in Thailand — the costs, the places, and the everyday stuff the brochures skip — here and on their main site, Patong-Thailand.com. Trat is their gateway to the eastern islands, and Salak Phet and Salak Kok are the Trat they point to when someone says Koh Chang is only its west-coast beaches: a working harbour with its pier and lighthouse, and a stilt-house village keeping its mangrove forest alive.
Comments
Post a Comment